Презвитер Козма

Winter weather is not my soul
But the biding for spring…

Why’s everybody looking at me
Like there’s something fundamentally wrong
Like I’m a southern bird
That stayed north too long

Winter exposes the nest
Then I’m gone

Pallavi:
Sarasa Saama Daana Bheda Danda Chatura Saati Daivamevare Brovave
Anupallavi:
Parama Shambhavaagresaruntanuchu Palukuravanuthu Teliyaleka Poye
Charanam:
Hitavu Maatalentho Baaga Balkithivi Sathamugaanayodhya Nicchenantivi
Natha Sahodharuni Rajujesi Raja Hatamujesitivi Tyagaraaja Nutha

Meaning:

Oh Rama! You are the One who knows how to use the saama, daana, bEdha and danDa methods at the appropriate time. No one can be compared to you. Please help me. RaavaNa, the most devoted bhaktha (devotee) of Lord Shiva, could not understand this truth. You sent many calming words to him through your messenger. You even granted Ayodhya to RaavaNa. Finally, you conquered him and made his brother Vibheeshana the king of Lanka.

Meaning: (From TK Govinda Rao’s Book)

Lord! You are a past-master (“chatura”) in the art (“sarasa”) of utilizing the four strategic expedients of persuation (“sama”), temptation (“dana”), separation (“bheda”) and subjugation (“danda”) in appropriate measures to achieve the end desired by you.

It is incomprehensible (“paluku”) how Ravana such an ardent devotee (“agresarunta”) of Siva (“parama shaambhavaa”) miscalculated your response (“theliyaleka poye”).

Through Anjaneya you tendered (“baaga balkitivi”) him advice (“hitavu maata”) and persuaded him to free Sita devi. To win him over (“sathamugaana”), you even offered him (“nicchenanti”) the kingdom of Ayodhya in return. Next you weaned away his brother (“natha sahodharuni”) Vibheeshana and crowned him (“rajujesi”) king of Lanka even when Ravana was alive. Finally you destroyed (“hatamujesitivi”) the recalcitrant rakshasa (“raja”) and his race.

Simplify Me When I’m Dead

Remember me when I am dead
Simplify me when I am dead.
As the process of earth
strip off the colour and the skin
take the brown hair and the blue eye
and leave me simpler than at birth,
when hairless I came howling in
as the moon came in the cold sky.
Of my skeleton perhaps
so stripped, a learned man may say
“He was of such a type and intelligence,” no more.
Thus when in a year collapse
particular memories, you may
deduce from the long pain I bore
the opinion I held, who was my foe
and what I left, even my appearance
but incidents will be no guide.
Time’s wrong way telescope will show
a minute man the years hence
and by distance simplified.
Through the lens see if I seem
substance or nothing: of the world
deserving mention or charitable oblivion
not by momentary spleen
or love into decision hurled
leisurely arrive at an opinion.
Remember me when I am dead
and simplify me when I am dead.

Keith Douglas

Разложи ме штом умрам

Помни ме штом умрам
Разложи ме штом умрам.
Како да разместуваш земјини плочи
слечи ми ја бојата и кожата
земи ми ја кафеавата коса и сините очи
и остај ме помал од раѓање
кога гологлав вакајќи се појавив
како што се појави месечината на ладното небо.
Според мојот костур можеби
така соголен, некој учен човек ќе рече:
„Беше толку посебен и вичен ум“, не повеќе.
Така, кога годината сронува
одредени сеќавања, можеби
ќе заклучиш од долгата болка што ја носам
на каков ум сум бил, кој ми бил сениште
и што сум оставил, дури и мојот привид
но исклучоците нема нигде да те водат.
Телескопот на вратеното време ќе го покаже
штотуку родениот човек во годините потаму
и од далечината поедноставен.
Низ леќите види дали вредам
нешто или не: на светот
дали заслужувам помен или милосрден заборав
не од мигновена тага
или од љубов во одлука турната.
Помни ме кога ќе умрам
и поедностави ме кога ќе умрам.

препев: Т.Б.

препев, take 2:

Поедностави ме штом умрам

Помни ме штом умрам
Поедностави ме штом умрам.
Како што гниењето в земја
ја лупи бојата и кожата
земи ја кафеавата коса и сините очи
и остај ме помал од раѓање
кога гологлав вакајќи се појавив
како што се појави месечината на ладното небо.
Според мојот костур можеби
така соголен, некој учен човек ќе рече:
„Беше толку посебен и вичен ум“, не повеќе.
Така, кога годината сронува
одредени сеќавања, можеби
ќе заклучиш од долгата болка што ја носам
на каков ум сум бил, кој ми бил сениште
и што сум оставил, дури и мојот привид
но исклучоците нема нигде да те водат.
Телескопот на вратеното време ќе го покаже
штотуку родениот човек во годините потаму
и од далечината поедноставен.
Низ леќите види дали вредам
нешто или не: на светот
дали заслужувам помен или милосрден заборав
не од мигновена тага
или од љубов во одлука турната.
Помни ме кога ќе умрам
и поедностави ме кога ќе умрам.

Кавказ и за мене е кафез.
Иако не сум прикован за карпана
јас морам по цел ден да му го колвам џигерот
па ноќе, јасно, сум сосема папсан.
Дур нему џигерот му се обновува и расте
јас сонувам за бескрајните пространства
што некогаш ги летав слободен
пред боговите да ми ја дадат гаднава работа.
А тие ни сами веќе не знаат што сакаат.
Ми велат – колви го, но не премногу за да не пцојса;
нека го боли, но понекогаш и заскоткај го
за да ждригне она што мисли…
Но јас не го разбирам ни она што го збори!
– Како тоа, кога си му утробата,
кога знаеш што јаде и што пие?
Научи му го јазикот на клетките!
хм, божем богови, а ништо не разбираат.
Дур јас го колвам, без ништо да му можам,
глувци и стаорци им ги јадат дур и жртвите
што луѓето уште им ги пренесуваат
а не пак летнината и зимнината.
Јас, пак, сум толку наколкан што не можам да летам
(а да јадам џигер замразив за довек!)
Тие, кутрите, мислат – Прометеј е само џигерот.

Богомил Ѓузел

повеќе

ТЕЛО

О, пријателе мој,
немам сили да ти кажам збогум,
ја гледаш ли сенката на жената во
ноќта и трансот од играта на телото
нејно, вечерва ноќта е опиена
од мракот, вечерва ноќта поулаве
од тоа тело, од очите на телото
што ја топат ноќта.

МИГ

Утрово сè се движи;
гробовите се движат,
мртвите се движат,
ветерот се движи,
птичјите крила се движат.
Сега е мигот твој,
никогаш таа не била толку близу,
сега е мигот нејзин,
никогаш саваните и тундрите не биле
толку близу.
Сега е мигот ваш
портата отворена ве чека.

КАФЕЗ

Кафезот почна да се мрази,
проколнува, здодева, презира,
се проѕеваше кога јаде, пие, спие,
стана здодевен и поздодевен од се`,
во очите му пораснаа треви,
шуми, дрвја, корења и савани,
билки, тревки и гитари,
со крвави очи и мртов поглед,
затврени очите ѕверски плачеа
во него фоките и глечерите
замрзнати солзи му испраќаа
замрзнати вечности на солзите што плачат.

ПРИЈАТЕЛ

Пријателот тагуваше за пријателот,
реши да тагува за него,
пријателот тагуваше за пријателот,
реши да умре за него,
пријателот тагуваше за пријателот,
реши да воскресне за него.

КУРВИ

Кој сака повеќе жени?!
Ти или јас.
Ти си поубав,
а јас стара курва,
ти си поумен,
а јас големо ѓубре.
Кој сака повеќе жени?
Ти или јас.
Жените најмногу ја сакаат убавината,
но и тие се круви како мене.

КОНЦЕРТ

Ќе ве поканам на
концертот на смртта,
тој ќе биде бесплатен за сите,
сè ќе биде бесплатно;
тагата, солзите, говорот.
Ќе ве поканам бесплатно
на концертот на смртта.
Но има ли некој што знае да молчи.
Таа е уморна и
сака да умре сама.

ИСТО

Во барот исти лица,
надвор исти лица,
дома исто лице,
кога бевме деца,
ништо не беше исто.

СТАРОСТ

Почна староста да очајува подвиена,
бледа и сива,
почна староста да очајува
молчалива и мудра.
Животот забрзано трчаше околу неа,
а таа повеќе немаше сила да стигне
до него.

ТАЈНА

Поету, знаеш ли да пишуваш песни?
- Не знам, но има ли поет кој го знае тоа!?
Поету, тргни на пат по душата
таму е тајната што те чека.

СЕНКА

Под сувото дрво сенката најде одмор,
под сенката дрвото ја најде својата покривка.

ЗРАК

Патуваше пеперутката по зракот,
зракот беше прав и таа не знаеше
да лета по него,
патуваше зракот со пеперутката,
патуваше како нејзините крилца.

АНТИЛОПА

Колку само тревата е жолта,
трчаше антилопата по златната
долина на животот.

РАСКРСНИЦА

Ќе ја разбереме ли еднаш нашата
заедничка љубов?
Се сретнавме на раскрсницата,
ти ми подари цвеќе, јас нежност,
ти тргна по твојот пат, а јас по мојот.
И двајцата патувавме по нашата
заемна раскрсница.

БЕСМРТНОСТ

О, денови на слава
сега е мигот на мојата бесмртност,
утре улиците ќе бидат празни,
ќе нема светлост, ќе нема сонце,
само моето срце ќе биде немо,
ќе нема душа, ќе нема тага,
утре улиците ќе бидат неми,
утре бесмртноста ќе солзи за сите,
утре сонцето ќе биде над ноќта.

ПТИЦА

Потскокнуваше птицата во кафезот,
крилцата ѝ беа сиви и мртви,
посткокнуваа малите очи на птицата.

КАПКИ

Утре ќе врне дожд
загрижено ѝ шепна капката на сестра си,
утре ќе отапатуваме засекогаш
нов облак нè чека.

БОЛ

Повеќе никој не може да ми нанесе
болка, повеќе никој не живее во мене.

БИСЕР

Жената беше најголема тајна,
покриена со тревки и алги,
си живееше скриена во школка,
езерските води се бистреа во неа,
стопена со нежни тајни и мали ѕвезди,
но школката се отвори измамена од
светлината и тајната на голото женско
тело се претвори во бисер.

БАРАМ

Се симнав во подземјето,
стаорците ме прашаа:
- Што бараш тука?
Се качив на дрвјата во гнездата,
птиците ме прашаа:
- Што бараш тука?
Се нурнав на дното на океаните,
рибите ме прашаа:
- Што бараш тука?
Сакав на сите да им кажам,
дека барам љубов.

БОРИНА

Ме запали жената што не ме сака,
ме претвори во борина што гори,
ме стави жената што не ме сака
на нејзината роденденска торта,
за да горам со свеќите на младоста нејна,
сите свеќи се изгасија, а јас сè уште
горам.

ТАГА

Има ли музика во тишината,
вашето срце молчи.

БЕСПОКОЈ

Сонував како се оддалечуваш
како поглед, брод,
ветер и понираш во душата на моитее
подземни води и ја полниш чашата
на мојот очај,
но јас го сакав отровот од твојата
билка и се опив засекогаш
од беспокојот што ме мами.

ДРВО

Јас сум душата на дрвото што треба
да го сечат,
сите ми се жалат;
лисјата, гранките, корењата.
Јас сум душата на дрвото кое штотуку
ќе го сечат;
тажна, осамена, немоќна,
јас сум душа која ја знае и чувствува
болката на сите,
но не знае да побегне со телото свое.

БРОД

По разбранетото море на љубовта
плови бродот на срцето мое,
но до брегот бродот ќе се скрши.
ПАТ

Вашиот пат е на исток,
бидете мал нежен цвет
сега е мигот кога
сонцето се буди.

ЖИВОТ

Остана последниот маж
во царството на жените,
остана последното стебло
во царството на животот.

ОЧИ

Душата на жената што ја сакам
мина на нејзиното лице
пијана и бледа се бори да биде сита
копнее да плива во моите очи,
да биде внатре,
но душата е облак таа рее и рее и ги
гледа сите ќе разбере ли некогаш
некој што гледа таа во облакот што
врне?

ТАГА

Вечерва сите се тажни,
чадот, темјанот, свеќите,
вечерва сите се тажни
се гаси последната свеќа
на новата рожба.

ЕСЕН

Есен е, а ти си лист кој паѓа
не тажи многу, наскоро тревата ќе
расте.

ЖЕНА

Три жени во барот седат,
три жени во барот пијат,
во трите бара една жена,
една жена во трите бара пие,
дури сега трите бара се полни.

КИКЛОП

Таму на планината грмеше киклопот
со огромно слепо око
беше силен, голем и убав.
Таму на планината рикаше слепото
око на киклопот,
темно, влажно и без светлост.
Таму над планината се издигна
Сонцето и влезе во утробата на окото
кое беше мртво,
така планината и киклопот преку
Сонцето прогледаа.

СТАРОСТ

Зборува ли каменот под вашите нозе?
Староста е мудра, зборува само кога
молчи.

МАЈКА

Го гледате ли срцео на мајката
што се смее,
да не сте зрак што се одбил од
нејзиното дете,
не, јас сум живот што влезе
во неговото срце.

ПРАГ

Се родив на прагот од вратата,
ако сте љубов преминте преку мене.

ЛОЧКА

Знаеме ли колку долго требаше да
патуваме
за да стигнеме до студенилото на ѕидот
или заборавивме да се присетиме дека
нашето последно збогум
прсна како крвава лочка врз ѕидот што
се руши.
Тогаш вишните цутеа, а демоните играа
чудесна свадбена игра
Колку само инсекти се разнесуваа тогаш
од цвет до цвет,
а очите наши слепо ги разбираа
пукнатините на мракот,
пукнатините на љубовта која не знаеше
да го изговори тој нежен збор.
Колку тогаш ни оглуве срцето од
густината на мракот…
Во Сонцето се роди сенка, на
Месечината
Завладеа темнина
Ѕвездите згаснаа во црни гробници
на молкот,
од тоа студенило градите ни останаа
без улици и прозорец,
а лековитите билки изумреа во тој
морничав сон на ноќта.
Запре здивот на душата што се мачи,
исчезна прагот на виулиците на
песочните зрнца,
во пустините потекоа тешки оловни реки,
се измешаа загубени сенки од исушени
стебла и шуми,
се разиграа трупови од камења,
корени и дупки
во фосилите на инсектите се разбуди
балсамот на тие зрнца.
Само нашите очи знаеја да ги
препознаат исушениот цвет по
пукнатините на ѕидот.
Пукнатините на љубовта
која не го разбираше повеќе говорот
свој.
Како само успеавме да збереме толку
темно на едно место.
Сè беше тешко, сè беше разбиено во
метални капки
во секоја капка цивкаше тагата на
лочката наша
Морињата исчезнаа во пареа без дно и
вода
лепливи краци го гушеа здивот на
цветот
кој штотуку беше роден.
Океаните отежнаа од влажна болка,
а коските наши се кршеа искривено во
мразот на тој очај.
Кој беше тој морничав ѕвер кој нè
стегна одвнатре?
Кој беше тој морничав ѕвер
кој ги знае тајните на ѕидот што нè
суди и ја кине жицата на шепотот на
срцата наши?
Нели тогаш си ветивме божји ветер во
планините на ноќта
зад прозорците од смрека врнеше
пролетна роса
нежни снегулки од ѕвезди се лепеа врз
завесите на љубовта
и никој не дозна како да го
изговори тој збор на срцата наши.
Значи, ништо не беше лага меѓу мене
и тебе,
значи ништо не беше лочка меѓу мене
и тебе.

Избор од поезијата на Киро Урдин, од збирката „Роман“ (2006).

Биографија:

Роден е во Струмица, Македонија 1945 година. Дипломирал на правниот факултет во Белград во 1969 година.Во периодот од 1971 до 1973 Урдин работи како новинар, но подоцна тој студира на Академијата за уметност во Париз, Франција. Од страна на “Академијата на филмот” во Париз е награден, а во 1982 – 1983 изработува портрети на истакнатите учесници на “Струшките вечери на поезијата” (Неруда, Монтал, Орлов, Окај и Гуилевиќ). Од 1984 година тој работи како слободен уметник во повеќе земји. Имал можност да твори во Франција, Сад, Јапонија, Швајцарија, Шведска, Мексико, Белгија, Порторико, Филипини и Тајван. Неговото име за првпат е запишано и на книгата афоризми “Le Dedoublement de la Personnalite” (делото содржи портрети и афоризми на веќе споменатите учесници на “Струшките вечери на поезијата” ). Следува книгата “Le Dessin, le Pastel et l’Aquarelle of the contemporary arts” од издавачот Mayer. Ги илустрирал книгите на Jacques Delors “Combats pour l’Europe” и на Antoli Karpov “Mes plus belles victoires”. Покрај сликарство и книгите, од работилница на Урдин излезени се и неколку краткометражни филма – “Уметноста на Киро Урдин”, “Те сакам, Ибан” и “Планетариум” во продукција на МРТВ. Во 1997-та година ја претставуваше Република Македонија во Солун, културната престолнина на Европа. Неговиот “Планетариум” можеби е единственото дело кое е производ на патувањата на Урдин и во најоддалечените места во светот: Кенија, Тајланд, Кина, Јапонија, Ерусалим… Денеска Киро Урдин сеуште твори прекрасни дела со кои гордо ја претставува Република Македонија.
* 1945 – Роден во Струмица, Македонија.
* 1969 – Завршил правен факултет во Белград, Југославија.
* (1971-1973) – Работел како новинар.
* (1973-1974) – Студирал “Academie des Arts Plastiques”(Академија на науки и уметности во Париз).
* 1977 – Дипломирал на “Academy of Cinema”(Акедемија за Филм) вo Париз.
* (1982-1983) – Нацртал потрети на познати личности на “Струшките вечери на поезијата”.
* 1984 – Започнал да работи како независен уметник во : Франција, САД, Јапонија, Швајцарија, Шведска, Мексико, Белгија, Порторико, Филипини, Тајван.
* 1996 – Ја илустирал книгата “Combats pour l’Europe”.
* 1997 – Ја илустирал [[книгата[[ на Anatoli Karpov “Mes plus belles victoires”.
* 1997 – Ја преставувал Република Македонија во Солун.

биографијате е преземена од: Киро Урдин