Штркот Единак

Штркот е мека птица. Кога си прави гнездо, бара место и внимава за се што е околу него. Кога ќе види нешто клака што секој околу него да види и да се управува. Зашто тој го љуби Бога, соседите и дружината.
Та, дружина и соседи, почујте каква љубов имаат птиците, така и вие имајте љубов кон ближниот свој. Имај го ближниот како и самиот себеси! Како што Бога го љубиш, така и соседот љуби го!

Тиквешкиот зборник – превод Блаже Конески, Скопје 1987 г.

Mr. Muscle forcing bursting
Stingy thingy into little me, me, me
But just “ripple” said the cripple
As my jaw dropped to the ground
Smile smile

It’s true I always wanted love to be
Hurtful
And it’s true I always wanted love to be
Filled with pain
And bruises

Yes, so Cripple-Pig was happy
Screamed ” I just compeletely love you!
And there’s no rhyme or reason
I’m changing like the seasons
Watch! I’ll even cut off my finger
It will grow back like a Starfish!
It will grow back like a Starfish!
It will grow back like a Starfish!”

Mr. Muscle, gazing boredly
And he checking time did punch me
And I sighed and bleeded like a windfall
Happy bleedy, happy bruisy

I am very happy
So please hit me
I am very happy
So please hurt me

I am very happy
So please hit me
I am very very happy
So come on hurt me

I’ll grow back like a Starfish
I’ll grow back like a Starfish
I’ll grow back like a Starfish
I’ll grow back like a Starfish

I’ll grow back like a Starfish
I’ll grow back like a Starfish
I’ll grow back like a Starfish
I’ll grow back like a Starfish
Like a Starfish…

Го гледав филмот пред публика од само 5 (пет) луѓе. „Жената која ги избриша своите солзи“ е најавуван и презентиран како филм во кој се зборува за две жени од различни општества, Македонија и Франција, кои ќе се спојат под чудни околности. Главната улога ја толкува Викториа Абрил, а Лабина Митевска ја игра Ајсу. Од Франција доаѓаат Жан и Мари Калеи и Арбен Бајрактарај, а од Словенија Петар Мусевски. Во филмот играат Фирдаус Неби, Петар Горко, Жаклина Стевковска – Дрнашин, Маја Вељковиќ, Рујиш Беговска, Темер Ибрахим, Береда Решхит. Во филмот се зборува на македонски, француски и турски јазик.
Од она што го видов, приказната на филмот е неуверлива, драматургијата е очајна, дијалозите се клишеизирани, дејството е предвидливо и непотребно обременето со раскажување на „приказна во приказна“, доволно би било и само една. Глумата е просечна, а на места оди и прудолу. Режијата е недефинирана, без идентитет, недоследна, неинвентивна, двата плана на раскажување преку иконографија и дејствотото на филмот не се пронаоѓаат и си пречат. Иконографијата одвлекува премногу внимание од вистинското дејство и приказна, со инсистирање на „раскажување“ своја приказна, давање назнаки и ознаки за атмосферата, моментот, предисторијата на времето и просторот во филмот. Звучната слика е невидлива, непрепознатлива иако користи фолклорни фрагменти кои не функционираат како фон на дејството туку како орнамент. Филмот повеќе се занимава со имагологијата, стереотипите и широко ги поддржува, особено за Балканот и Македонија како инцестуозен простор, простор каде се случуваат неприродни работи, каде ѕверот има човечки лик… каде таткото (Македонец) го силува синот, а потоа синот се обидува мајката (Французинка), по што синот се самоубива, што е причина мајката да реши подоцна да го убие и таткото, (кој си го заборавил јазикот!), и одат во Македонија по идеја и наговор на мајката, за да ја фрлат пепелта на син им за да конечно и таа и тој се смири… а услов за да се согласи таткото на тоа е таа да му го препише половина стан (што е уште едно камче во „мозаикот“ на личноста на таткото). Прилично наивно и неуверливо… Во исто време, во турско село во Македонија, каде невестите се продаваат и купуваат, една млада Турчинка го чека да се врати маж и` (кој е Македонец во затвор поради продавање дрога и поседување оружје), од Франција, каде по некоја случајност офицер за условно му е мајката (на синот што се самоуби- оти мајка му не му даде да ја силува и оти не му веруваше во моментот пред да се фрли од балкон дека татко му го силувал на 8 годишна возраст). Таа со затвореникот кова план, го крие од властите, за да го пренесе во Македонија илегално како нивни син, за возврат барајќи му да го убие маж и` (кое тој нема да може да го стори, па ќе го убие таа самата). Сето тоа за време на лов во национален парк Јасен, каде се случува крајот на филмот во една тарантиновска разрешница во која секој во секого вперува оружје и пука. Не знам како дошла режисерката до оваа приказна, кога во изјава вели дека инспирација за филмот и` било тоа што пред неа се фрлил човек и` умрел в раце, (паднал од балкон или така нешто) и во филмот тоа на два пати се случува и толку. Филмот изобилува со кадри-цитати од „Пред дождот“ (М. Манчевски), се рекламира како филм со приказни за две мајки („Мајки“, М. Манчевски), и негативниот одиум околу филмот се прифаќа со леснотија каква што ја има Манчевски за своите филмови („добро е да се зборува за филмот, макар и негативно“), иако нема една позитивна критика за филмот од сериозен критичар во Европа или светот. (Не)искреноста во правењето филмови се препознава, и таму им е смачено од филмови кои нудат една иста стереотипна слика и вистина за Македонија и Балканот, каде се случуваат нереални, монструозни работи, и дека тој валкан „веш“ секаде сами си го носиме како знак на распознавање. Додуша со многу постапки, тоа и им го потврдуваме, ама само тоа ли имаме да им го понудиме? До кога ќе паѓаме во замката дека овде се одвива судир на две култури: ислам и христијанство? Тој процес кај нас одамна е завршен така што нашите култури се испреплетиле во еден амалгам од кој што се прават најдобрите пломби за „кариес“. До кога ќе се претставуваме самите само како култура на оружјето, неодговорноста, нечистотијата? И за тоа ќе бараме пари од Министерството за култура!? Нека се прават такви филмови, ама сами нека си наоѓаат пари за тоа скапо хоби и нека не кажуваат дека со тоа ја претставуваат Македонија, зашто вистината е дека самите себе си се претставуваат и си се позиционираат. Чесно е тоа да се признае!

Свилена буба

Кожурец од свилена буба (Lat. Bombyx mori). Се одгледувала на дрва дудинки (црници/ црнички) во Македонија. Од неа се правела една од најквалитетните свили!

No Lyrics Found